Door de eeuwen heeft de zee heel wat van Terschelling afgesnoept. Vooral de zuidkant kreeg het zwaar te verduren. De Terschellinger geschiedenis kent een lange rij jaartallen met dijkdoorbraken. Ook de duinen liepen kostbare landbouwgrond onder de voet. Geen kapitale boerderijen op vette kleigrond dus. De Terschellinger boer, al dan niet eerst op zee geweest, zocht naar bijverdiensten zoals jacht, kleine visserij, wiermaaien en strandjutten. Op enkele incidenten na, zoals de grote brand van 1666, leken het leven eeuwenlang op dezelfde manier voort te kabbelen. Maar na ca. 1910 werd alles anders en stapelde de ene grote verandering zich op de andere; een geregelde bootverbinding met de vaste wal, een verharde weg over het eiland en een telegraafverbinding. Daarop zetten de badgasten schoorvoetend hun eerste stappen op het eiland ...