Wacht houden in een hel

Fluitend en met de vingers in de neus? Even door het verraderlijke Vlie tussen Terschelling en Vlieland zeilen, was er in vroeger tijden zelden bij. Kapen, tonnen, vuren en de in het oog springende Brandaris moesten de zeeman de weg wijzen en dat het dan toch nog mis kon gaan, bewijzen de vele scheepswrakken op de zeebodem. En dan waren er de loodsen, die van hogerhand dag en nacht op hun post midden in het Vlie moesten blijven om eventueel te kunnen assisteren, weer of geen weer. Ie keren dat het echt geen weer was en het zeegat in een hel veranderde, zijn zo verscheidene loodsen in zee verdwenen. Wat rest zijn hun namen op een herdenkingsbord, hun portretten, hun schepen (in model nagebouwd) en hun hulpmiddelen in het museum.